Świadczenia zdrowotne dla pracowników można podzielić na dwie grupy. Pierwsza to świadczenia, które zakład pracy jest zobowiązany ponosić na podstawie kodeksu pracy i innych przepisów. Druga to świadczenia zdrowotne dodatkowe nie wymuszone na pracodawcy przepisami prawa.
Świadczenia zdrowotne na rzecz pracowników, które są obowiązkowe w oparciu art. 229 § 6 są kosztem uzyskania przychodów pracodawcy i nie są przychodem dla pracownika. Wynika to art. 16 ust. 1 pkt 65 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.00.54.654) oraz art. 23 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które określają, że nie są kosztem uzyskania przychodów pracodawcy świadczenia medyczne na rzecz pracowników, które nie są obowiązkowe. Jednocześnie zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych takie świadczenia nie mieszczą się w katalogu przychodów dla pracownika. Inaczej przedstawia sie sytuacja z dodatkowymi świadczeniami zdrowotnymi, do których pracodawca nie jest zobligowany przepisami prawa. Takie świadczenia na rzecz pracowników nie były kosztem uzyskania przychodów u pracodawcy w okresie od 2004 do 2006 roku i ponownie są kosztem uzyskania przychodów od 01.01.2007r i co do zasady są przychodem u pracownika. Wynika to z w/w przepisów ustaw podatkowych. Jednocześnie takie świadczenia są przychodem u pracownika zgodnie z art 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjątkiem może być sytuacja gdy świadczeniami tymi objęto ogół pracowników a opłata ustalona jest ryczałtowo bez względu na korzystanie lub nie korzystanie ze świadczeń. W takim przypadku gdy nie jest możliwe przypisanie konkretnych świadczeń pracownikom nie jest też możliwe ustalenie wartości tych świadczeń przypadających na danego pracownika a tym samym nie jest to przychód u pracownika. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 7.01.1998 roku PO 3-7301/722-770/WK/97.